Φίλε αναγνώστη και κριτή μου εσύ, έλα μαζί κατάδυση στων στίχων τα ελπιδοφόρα νερά να πραγματοποιήσουμε, τους στεναγμούς της ψυχής ν’ αφουγκραστούμε, τις πίκρες που την ανάσα δυσκολεύουν να παραμερίσουμε. Σκέψου τον πόνο που θ’ αλιεύσουμε απ’ της καρδιάς τις τρικυμίες, πόσα Αχ το Είναι συγκλονίζουν. Έλα μαζί, τα όνειρα τα φυλακισμένα απ’ τις ασχήμιας τις ορδές να ελευθερώσουμε. Την απραξία που έντρομη σιγή γεννά να ποδοπατήσουμε. Καιρός την πραγματικότητα κατάματα να κοιτάξουμε, το οδόφραγμα της άρνησης να στήσουμε κι από εκεί, η φωνή μας ν’ ακουστεί, κελάηδισμα πουλιών, σ’ όλες τις τσιμεντένιες φυλακές. Τότε η παγωνιά του χειμώνα που τις καρδιές τυλίγει, τη θέση της θα παραχωρήσει στο άρωμα της Άνοιξης που κοντοζυγώνει. Μην αργείς! Η ποίηση αδημονεί.